Selecteer een pagina

Zou jij ergens solliciteren waarbij in de vacaturetekst wordt gevraagd om 1/5 deel van je uren gratis te werken?

Het stond deze week zwart op wit in een vacaturetekst van een basisschool ergens in Nederland. Er werd ook nog bij vermeld dat de reeds aangestelde collega’s op deze school dit ook al deden, dus met andere woorden… zo gek is het niet om dit te vragen.

Bij deze een gedeelte van de advertentie.vacature

Ik vind het dus wel gek, sterker nog,  ik vind het schandalig.
Sommige collega’s op het internet vonden het wel zo eerlijk van de school om dit te melden, maar is het daarom ook goed te keuren?
Zelf zit ik in de riante positie van een vaste baan met heel veel collega’s boven mij op de afvloeiingslijst, maar wanneer je een beginnende of herintredende leerkracht bent word je op deze manier voor het blok gezet!
1/5 deel van je salaris, dat betekent dus 5 dagen werken en maar vier dagen uitbetaald krijgen. Een structurele loonsverlaging dus!  Welke beroepsgroep zou dit nog meer pikken?
Waarschijnlijk zou dit al meteen de landelijke kranten hebben gehaald met veel vakbondsgeweld er achteraan.

Mijn eigen onderwijsvakbond,  de AOB,  gaf een reactie op Twitter. Helaas was hun antwoord zoals het we het van echte onderwijsmensen gewend zijn, gelaten. Gelukkig veranderde dat enige tweets later in een onderzoekende en kritische houding. Maar nog altijd geen veroordeling van deze schandalige vraag. Extra energie en tijd  in je werk steken moet volgens mij  een eigen keuze zijn en geen voorwaarde.aob

 

 

 

 

Nu ben ik dus heel benieuwd naar wat de juristen van de AOB hiervan gaan vinden. Komt er een landelijke verontwaardiging op gang, of blijft het weer bij klagen in de koffiekamer?Want helaas zijn wij leerkrachten daar vooral ook erg goed in.  Ik noem er even een paar.

  • Staken, maar dan alleen op een vrije woensdagmiddag of zaterdag
  • Accepteren van een nieuwe belachelijk CAO (40-urige werkweek)
  • Accepteren van een jarenlange nullijn op ons salaris
  • Het accepteren van vernieuwingen die bij voorbaat al gedoemd zijn  te mislukken maar die we dan toch maar weer netjes eerst uitproberen. (Passend onderwijs)
  • Het voor onze eigen ogen zien verdwijnen  van beloofde gelden en banen. (Herfstakkoord 2015)

Even wat zelfreflectie is hier echter ook op zijn plaats. Ook ik werk meer uren dan in mijn contract vermeld staat. Ook ik betaal sommige materialen voor mijn klas uit eigen zak. Ook ik geef mij op voor de zoveelste commissie omdat het allemaal toch wel door moet gaan voor de leerlingen. Ook ik……
Waarom dan dit pleidooi.

Het moet eindelijk maar eens klaar zijn met het uitverkopen van ons vak, wij leiden volwassenen van de toekomst op voor een betere wereld, wij moeten weer trots worden op ons onderwijs, wij moeten ons niet meer de mond laten snoeren met de dooddoener van de vele vakantieweken (” Ja maar je hebt wel héél veel vakantie”).
Kortom:  wij moeten mondiger worden!!

En dat begint met zelf een steentje bijdragen binnen je eigen school door wat vaker nee te zeggen.  We mogen toch niet meer dan 40 uur werken per week?
In mijn geval is dat 21 uur, en dat voer ik dus nu uit.  Althans, dat probeer ik.
Om te beginnen ben ik het zinnetje “ik ben er nog niet aan toe gekomen” steeds vaker gaan uitspreken naar collega’s en directie. Dit gaat dan vooral op bij taken die er vaak extra bovenop komen zoals de volgende observatielijst, de volgende werkgroep of de zoveelste mail die ik nog moet lezen. Ik stel ze uit naar de dagen die met het nieuwe CAO ingeroosterd zijn voor al dit soort extra taken.
Natuurlijk kun je dit niet doen met alle taken die jouw groep direct aangaan en waarvoor jij persoonlijk verantwoordelijk bent. Maar dat is dan ook precies het probleem. Wij nemen die verantwoordelijkheid op ons, terwijl we dit eigenlijk moeten doorschuiven naar onze directie of ons bestuur. Wanneer jouw groep te groot is kun je sommige dingen nu eenmaal niet direct uitvoeren of controleren. Stuur die mails dus gewoon eens door naar je directie of teamleider.
Vermeld hierbij de prachtige zin; “Door de maximale groepsgrootte en/of  zwaarte van mijn klas ben ik hier nog niet aan toe gekomen. Ik hoop er in de komende roostervrije dagen aandacht aan te kunnen besteden.”
De ouders die klagen over te weinig aandacht voor hun kind door de groepsgrootte, stuur die mails door. De zoveelste observatielijst waar je niet aan toe komt, stuur hem door.
En wanneer die beloofde roostervrije dagen vervolgens worden volgepland met bijeenkomsten, vergaderingen of anderszins, meld je dan weer en laat weten waar je op die manier dus alsnog niet aan toe komt.
Ik roep hierbij alle leerkrachten met een vaste baan op om dit te doen.  Laat je horen! Doormodderen en alleen maar klagen in de koffiekamer helpt niet.  Luister nog maar eens naar het volgende fragment. Wordt het niet eens tijd dat wij zelf ook onze mond open gaan doen?

 

 

Related Post

Pin It on Pinterest

Share This
%d bloggers liken dit: