Selecteer een pagina
Een boekenserie voor kinderen met ASS!

Een boekenserie voor kinderen met ASS!

Afgelopen week kwam ik in contact met de schrijver van Bep en BAS, Erik van Gils.

Hij bracht de kinderboekenserie Bep en Bas onder mijn aandacht naar aanleiding van mijn review van het boek Saartje.

Net als Saartje is deze boekenserie speciaal geschreven voor jonge kinderen met ASS ofwel Autisme.

Erik van Gils is ervaringsdeskundige, hij heeft de serie geschreven voor zijn zoon. De serie is kleurrijk en toch prikkelarm.

Ieder verhaal eindigt met dezelfde prent.

Lees hier verder.

(meer…)

Saartje: een kinderboek voor ASS!

Saartje: een kinderboek voor ASS!

Deze week kreeg ik weer een bericht van Esther Vliegenthart, de auteur van Saartje,
het prentenboek speciaal voor kinderen met Autisme.

 

Het prentenboek is speciaal voor deze groep kinderen omdat het rekening houdt met hun autisme webinformatieverwerking, taalbegrip en prikkelverwerking. Zo maken de figuren in de tekeningen geen oogcontact met de lezer, zijn de kleuren zacht en het verhaaltje heel duidelijk. Het verhaal is helemaal geschreven vanuit hun belevingswereld.

Sinds deze maand is deel 2 uit: een boekje helemaal geschreven vanuit de belevingswereld van haar eigen zoon van 7 (met klassiek autisme) en heet “Saartje speelt met auto’s”. Saartje speelt niet zoals de meeste kinderen, maar houdt ervan lange files te maken… en te verplaatsen, te sorteren en te tellen. Ik denk dat dit boekje een feest der herkenning zal zijn voor (ouders van) kinderen met autisme.

Esther vroeg of ik hier een stukje pover zou willen plaatsen. Bij deze dus. 🙂  Esther heeft ook een website, waar ze informatie en tips geeft voor ouders: www.desitevansaartje.nl en een  Facebooksite van Saartje https://www.facebook.com/eekhoornsaartje/

De boeken van Saartje vertellen een helder, kort verhaal. Het heeft een duidelijk begin (het kind kan nog heerlijk even heen en weer schuiven en zijn draai vinden tijdens de eerste bladzijde, want daarna begin het verhaal pas echt) en een heel duidelijk eind. Fijn voor kinderen met (een vorm van) autisme, zo weten ze dat het voorlezen echt klaar is.

Het verhaal houdt rekening met de taalverwerking van de kinderen. Zo worden er geen denkstappen overgeslagen, zodat het verhaal weinig vragen op zal roepen bij uw kind en zijn de woorden kort en duidelijk. Op iedere pagina staat een tekening die de kern van die bladzijde weergeeft.

Mijn mening

Dit boek is geschreven door een ervaringsdeskundige. De zoon van Esther heeft namelijk klassiek autisme en ik vind het dan ook een prachtig initiatief van haar om deze boeken te maken en te publiceren. Het is nu eens geen boek óver autisme, of TOS, of ADHD, maar juist vóór de kinderen: een voorleesboek dat past bij hun taal- en prikkelverwerking en aansluit bij hun belevingswereld.
Naast boeken biedt Esther ook materialen die als aanvulling kunnen dienen en geeft ze op haar website goede informatie over ASS, maar ook over TOS en ADHD.
Zeker even een kijkje nemen dus!

 

 

Het stille kind en de reacties…

Het stille kind en de reacties…

Het Pinksterweekend is voorbij. Voor sommige delen van ons land met erg slecht weer. Hopelijk hebben jullie wel allemaal van de extra vrije dag genoten.
Voor mij kreeg dit weekend een extra gouden randje dankzij de vele reacties op mijn laatste blog over het stille kind. Wat was het mooi en wat ben ik ook dankbaar om alle reacties te lezen van collega’s, ouders en andere volgers via Twitter, Facebook en deze site.
Allemaal ontzettend bedankt!
Het is fijn om te weten dat er meer voorvechters zijn voor het stille kind!

Omdat de reacties zo mooi waren wil ik jullie even mee laten genieten! Ik ben er ook eigenlijk best trots op dat ik zoveel mensen heb mogen bereiken.

Enkele reacties via Twitter:mooi blog. Daarom geef ik ook iedere les elke leerling aandacht. Heel bewust! En het werkt!

Het stille kind: mooi blog over stille kinderen. Ook stille kinderen willen ‘gezien ‘ worden.
‘Want je hoeft niet altijd vooraan te lopen om een goed aandeel te leveren.’ Mooie blog!
Hier krijg ik tranen van in mijn ogen. .. heel mooi.. zouden hoop leerkrachten wat van kunnen leren!

Via Facebook:

Monique Erian-Tamis
Mooi geschreven en heel waar. Goed om even stil te staan bij het stille kind!
 image
De Spreuk van Jim Henson die je hierboven ziet in de afbeelding wilde ik nog even met jullie delen, ik vond hem wel toepasselijk hierbij.
Je kunt het blog en de overige reacties hier terug lezen.
Het stille kind

Het stille kind

Het is weer examentijd en deze week werd ik ook getest. Niet door middel van een examen maar door middel van een nieuwe leerling.

In onze groep 2, met leerlingen met TOS, kwam er een nieuwe leerling bij en dat maakte een totaal in de groep van 15 leerlingen.
En geloof me, bij ons is dat veel voor een kleutergroep! Alle leerlingen zitten met een intensief arrangement bij ons op school en dat is uiteraard terug te zien in de groepsdynamiek. Wanneer er dan na de vakantie weer een nieuwe leerling bij komt is dat altijd weer even kijken, aftasten en ontdekken van elkaar en de regels. Daarnaast is dan het feit dat je binnenkomt in een volledig gevormde groep ook al lastig als kind natuurlijk. Geen wonder dat je dan zoekende bent naar regels en duidelijkheid.
Gelukkig is onze groep zo sociaal dat deze leerling zich waarschijnlijk binnen no-time op zijn plek zal gaan voelen.Toch besefte ik aan het eind van mijn werkweek dat ik niet iedereen echt gezien had door alle drukte.

Dit heeft mij weer aan het denken gezet over het stille kind. Want naast de altijd aanwezige of de nieuwe kinderen zitten ook de stille kinderen in die volle groep. Gewoon dat rustige kind, wat je in de volle groepen met passend onderwijs gerust kunt vergeten op een hectische dag!
Je zult het vast herkennen, dat je aan het eind van de dag jezelf ervan bewust wordt dat je dat stille kind eigenlijk weinig hebt kunnen “zien”. In mijn groep van 15 leerlingen is het al vol, maar wat bij een groep van 30 of 35 leerlingen? Zie jij dan alle kinderen iedere dag? En hoe voel je jezelf daarbij?

Ik ben van mening dat het nadenken over dit probleem op zich al veel helpt. Je bent jezelf bewust van die kinderen en je doet je best om ook deze leerlingen te zien en te helpen. Daarnaast zitten er maar zoveel uren in een dag en ben je jammer genoeg geen Superjuf of Supermeester. En dan zijn er ook nog stille kinderen bij die het eigenlijk wel prima vinden om een beetje in de luwte van een groep te functioneren. We moeten tenslotte, in deze tijd van stempels en diagnoses, opletten dat we niet gaan overdrijven met vraagtekens zetten,  handelingsplannen en dergelijke.

Even voor de duidelijkheid, ik heb het hier over kinderen die gewoon van nature wat stiller zijn, zonder dat daar meteen een stempel van een stoornis aan kan worden verbonden.
Wat meer op zichzelf, rustiger, bedachtzamer.  Jazeker die zijn er ook nog 🙂
Natuurlijk kun je ook stille kinderen ontdekken waar meer aan de hand blijkt te zijn. Daar mag dan uiteraard een plan voor bedacht worden, maar ik pleit hier even voor die andere stille groep. De groep die er een beetje tussendoor glipt en die daardoor kans maakt op gebrek aan positieve aandacht.

Wat kun je doen?
Maak voor jezelf aantekeningen. Schrijf eens op welk kind je NIET is opgevallen en noteer waarop je de volgende keer wel wil letten bij dat stille kind. Misschien gaat alles goed en is het gewoon een bescheiden persoontje. Zit het vaak stil te staren maar neemt het wel gewoon alles in zich op. Loopt het gewoon niet graag vooraan in de “fanfare”. Dan is het zeker fijn wanneer juist die kinderen een keer openlijk gewaardeerd worden voor hun werk of hun aandeel in de groep. Want je hoeft niet altijd vooraan te lopen om een goed aandeel te leveren.
Een stille leerling in mijn groep ging bijvoorbeeld afgelopen dinsdag alvast de Lego opruimen, waar ze zelf niet mee had gespeeld,  omdat ik druk was met de nieuwe leerling, het Lego groepje en de uitleg van de speel- en opruimregels van de klas. Zonder wat te zeggen, gewoon uit zichzelf,  ging ze aan de slag.
Ik heb haar daarna een groot compliment gemaakt en benoemd wat ik zo fijn vond aan haar hulp. Later op de dag,  tijdens een individueel gesprek buiten,  benoemde ik het nog een keer, zittend op een bankje op de speelplaats. Dat ik het fijn vond en zo even goed de tijd had voor iemand anders maar dat ik het echt wel gezien had en dat ik zo blij was met haar. Ze groeide van trots en voelde zich duidelijk gewaardeerd.

Eigen ervaring
Ik heb toevallig twee bescheiden rustige leerlingen thuis, mijn eigen pubers. Waarvan een op dit moment stilletjes blokt voor zijn eindexamen HAVO en de ander rustig studeert voor haar Bachelor tentamens. Ik heb gemerkt dat zij in de loop der jaren (op de basisschool en daarna ) vaak verkeerd gezien werden. Er werd zelfs in groep 6 gezegd dat mijn zoon geen vrienden zou hebben (“hij voetbalt nooit mee met de groep”) en dat mijn dochter altijd een slecht humeur had in de klas (“ze kijkt altijd zo boos”). Dat heet gewoon concentratie hoor en moet elke jongen persé een voetbalfan zijn? Het heeft wel indruk op mij gemaakt in de zin van, kijk eens verder, kijk eens ECHT naar deze kinderen!
Wat had ik graag gewild dat ze echt het gesprek waren aangegaan, deze docenten en leerkrachten. Dan hadden ze kunnen ontdekken dat hun oordeel echt HELEMAAL niet klopte
Dit viel mij opnieuw op tijdens de diploma uitreiking vorig jaar bij mijn dochter. Ze had de gymnasiumexamens glansrijk doorstaan met mooie punten, geen kleine opgave, zeker omdat we vlak voor de examens helaas afscheid hadden moeten nemen van Opa en er tijdens de tweede examenweek dus ook een begrafenis stond gepland. Bij de diploma uitreiking werden een paar namen extra genoemd, met de mededeling dat die het persoonlijk zo zwaar hadden gehad dit schooljaar. Niets ten nadele van die specifieke leerlingen maar dit waren dus wel de leerlingen die altijd vaak voorop liepen in die “fanfare” en dus altijd wel in beeld kwamen. Mijn stille kind zat te wachten op een compliment en het kwam niet. Wat voor boodschap geef je dan? Stille kinderen tellen niet mee?

Gelukkig kwamen er,  tijdens de afgelopen schoolloopbaan van mijn kinderen, ook hele goede ervaringen voorbij in de lange rij leerkrachten en docenten. Een kleuterjuf die feilloos doorhad hoe het zat (sociaal-emotioneel) bij mijn dochter na amper 3 maanden in haar groep, een HAVO1 Mentor die precies benoemde wat de sterke sociale punten waren van mijn zoon. Je snapt het, ik blijf door deze eigen ervaringen een voorvechter van het stille kind.

Daarom:
Zet dat stille kind eens in het zonnetje door een compliment, een extra aai over de bol of een persoonlijk gesprek. Ga er eens naast zitten in een pauze of een vrij moment en begin een ECHT gesprek. Je zult misschien versteld staan van het persoontje wat tevoorschijn komt. Het kind moet zich in een groep gewaardeerd voelen als persoon zoals hij of zij is. Dus neem die tijd, ga zitten en geniet!

 

 

TOS, wat is dat eigenlijk?

TOS, wat is dat eigenlijk?

De afgelopen week kwam het blog in de publiciteit van Smartonderwijs.nl met het hierboven staande schema ter illustratie.
Het gaat over Tos, een onzichtbare handicap. Lees het hier terug.

Ik wil dit blog graag hier delen omdat het erg belangrijk is dat er meer aandacht komt voor TOS. Ik werk nu 29 jaar  in het Cluster 2 onderwijs. Dat dit soort onderwijs nog steeds onbekend is bij velen, verbaast mij nog elke dag.
Veel mensen, soms ook collega’s, reageren vaak met : “oh, dat is toch onderwijs voor dove en slechthorende kinderen?”
Wanneer je dan uitlegt dat dove of zwaar slechthorende kinderen vaak naar een speciaal doveninstituut gaan of in het basisonderwijs blijven, mits geholpen met goede apparatuur of een CI (Cochleair Implantaat) wordt de blik vaak al vragend.

Wanneer je vervolgens uitlegt dat wij vooral kinderen met ernstige taalontwikkelingsstoornissen  (TOS) begeleiden, is de volgende vraag vaak: “Zijn dat kinderen met taalachterstanden en dus ook nu veel kinderen van vluchtelingen?” Zie ook een eerder artikel op deze site over het verschil tussen een stoornis of een achterstand.

Nee! Een taalontwikkelingsstoornis (TOS)  is een stoornis in de ontwikkeling van de taalverwerking en/of de taalproductie. en NEE, je hoort het niet meteen aan alle kinderen die op cluster 2 zitten of kinderen met een (nog niet gediagnosticeerde) TOS.

Sommige kinderen hebben inderdaad een flinke articulatiestoornis bij binnenkomst die op latere leeftijd overgaat in een taalverwerkingsprobleem waardoor het dan vaak “over” lijkt te zijn. Maar de TOS die hieraan ten grondslag ligt,  is dan allerminst “over”. Ook in onze kleutergroepen zitten vaak al kinderen waarvan je op het eerste gehoor denkt “die praat toch best goed?” De communicatieve redzaamheidsproblematiek en de taalverwerkingsproblematiek is dan vaak zo ernstig dat functioneren in het regulier onderwijs niet haalbaar is. Wanneer je gericht met deze kinderen aan de slag gaat komt het probleem duidelijk naar voren. Ze kunnen zich slecht concentreren doordat de auditieve verwerking traag is en dus de taal in de omgeving (lees ” uitleg in de klas”) vaak te snel gaat.
Helaas lijkt dit vaak veel op ADHD of ADD, wat vaak wel bekend is in onderwijsland. Een medicijn zoals ritalin helpt echter niet bij een TOS!!

Vraag je nu eens af, hoeveel kinderen worden er dus eigenlijk niet goed gezien en daardoor misschien zelfs geholpen met medicatie die niet nodig zou zijn wanneer er ook een goede logopedische test gedaan zou worden?
TOS is een officiële diagnose en geen nieuw iets. Ik werk tenslotte al bijna 30 jaar met deze leerlingen. 🙂
Wanneer kinderen met een TOS een diagnose krijgen is dit altijd pas na intensief logopedisch onderzoek en vele handelingsplannen die hieraan vooraf zijn gegaan op het regulier onderwijs. De  aanmeldpunten voor het cluster 2 onderwijs bekijken zeer grondig of een kind een licht, medium of intensief arrangement krijgt. (Waarbij alleen de intensieve arrangementen een plaatsing krijgen op het SO.) Klik hier voor een aanmeldpunt in uw buurt.

Waarom gaat een kind naar cluster 2 onderwijs?

  • Ze kunnen zich moeilijk uiten omdat ze vaak niet de juiste woorden snel genoeg kunnen vinden (woordvindingsproblemen) waardoor communicatie lastiger wordt.
  • Ze worden stiller of juist sneller boos omdat ze zich niet begrepen voelen en omdat ze zichzelf niet goed durven uiten (sociaal emotioneel welbevinden).
  • Soms zijn er meerdere problemen die samen een ernstig taalverwerkingsprobleem vormen. (zie schema van smartonderwijs.nl bij Co-morbide stoornissen). De logopedische tests zijn dan doorslaggevend voor een arrangement.
  • Doordat de groepen kleiner zijn kan er meer aandacht besteed worden per leerling aan specifieke hulp in de groep in samenwerking met logopedie op school.
  • De kinderen kunnen flinke motorische planningsproblemen hebben die zich niet alleen uiten in de articulatie maar in hun hele handelen en denken. Dit kan zover gaan dat een verbale Dyspraxie of zelfs een Ontwikkelingsdyspraxie of DCD gediagnosticeerd wordt. (Executieve functies)
  • De prikkelverwerking is bij deze kinderen vaak niet genoeg gefilterd waardoor ze snel overprikkeld zijn. Dit zie je ook weer vaak terug bij kinderen met ADHD of Autisme.

Hoe herken je leerlingen met een TOS?

Hiervoor citeer ik een klein stukje uit de blog van smartonderwijs.

“TOS is een onzichtbare handicap en vaak maken wij de fout om bepaalde kenmerken die wij in de klas signaleren te benoemen als ongewenst gedrag:

  • ongemotiveerd
  • ongeconcentreerd
  • agressief, kort lontje
  • luistert niet, let niet op, weet nooit waar wij zijn in het boek
  • is een chaoot
  • kan het niveau niet aan
  • emotioneel jong
  • verlegen en teruggetrokken etc. “

 In dit blog van smartonderwijs worden ook percentages genoemd.
In elke klas van 30 leerlingen zitten volgens onderzoek gemiddeld 2 leerlingen met een TOS.
Of die allemaal naar het speciaal onderwijs moeten is natuurlijk de vraag.
Bekijk daarom dit filmpje van de Koninklijke Auris hieronder, met handige tips voor herkenning van een TOS. Heb je vragen, stel die dan bij een aanmeldpunt in uw buurt. Zij kunnen al snel verder helpen of informatie geven die van belang is voor uw specifieke vragen.

Deel dit blog graag zoveel mogelijk. Laten we voor alle kinderen onderwijs echt passend maken, dus ook voor kinderen met een TOS!

 

 

De week van het Autisme!

De week van het Autisme!

Deze week is het de week voor Autisme, ook vaak  ASS (Autisme Spectrum Stoornis) genoemd. Heel Nederland en alle Social Media platformen geven meer  bekendheid aan Autisme.
Maar nu hoor ik je denken,  dit is toch al bekend bij de meeste mensen?
Waarom is zo’n week dan nog steeds erg belangrijk om te doen?

Lees hier verder over WAT, WAAROM EN TIPS VOOR IN DE KLAS!

fotoautisme2

Pin It on Pinterest

%d bloggers liken dit: